

دکتر علیرضا مرتضوی در اولین قسمت والدکست، با داستان قطعهٔ گمشدهای که آرزو داشت غلت بخورد، از یک اصل والدگری میگوید: بهجای تمرکز فقط بر تغییر فرزند، از خودمان شروع کنیم؛ چون فرزند ما نمایی از وجود ماست.
به نام خالق آگاهی و مهر. سلام به همهٔ شما مخاطبین عزیز و فهیم. به اولین قسمت از مجموعهٔ والدکست خوش آمدید. من علیرضا مرتضوی هستم، دکترای تخصصی مشاوره، و به همراه جمعی از متخصصین حوزهٔ روانشناسی کودک، نوجوان و والدگری در این مجموعه در کنار شما خواهیم بود تا [نامفهوم] والدگری رو بیشتر درک بکنیم و به کیفیت والدگری اثربخش نزدیکتر بشیم.
در اولین قسمت با یک داستان جذاب با شما آغاز میکنم. یه قطعهٔ گمشدهای بود که شما فرض بکنید شبیه مثلث بود. این قطعهٔ گمشده همیشه به دنبال این بود که نیمهٔ خودش رو پیدا بکنه، و آرزوی این قطعهٔ گمشدهٔ مثلثگونهٔ ما این بود که بتونه غلت بخوره. همیشه میدید دایرهها بهراحتی غلت میخورن، مربعها رو میدید که حالا با سختی بیشتر از کوه میان پایین، اما اون هیچوقت نمیتونست این کار رو انجام بده. برای همین به دنبال نیمهٔ گمشدهٔ خودش بود.
همینطور که داشت میگشت، رفت، دید یک دایره یه قسمتش رو نداره. گفت: «من میتونم نیمهٔ گمشدهٔ تو باشم.» گفت: «چرا که نه.» با هم یکی شدن، اما بعد از چند تا غلت از هم فاصله گرفتن و دوباره از هم دور شدن. دید نمیشه. رفت پیش یک مربع. به مربع گفت: «میتونم نیمهٔ گمشدهٔ تو باشم.» مربع اونو تو خودش جا داد، اما به هم دیگه نمیخوردن و هماهنگ نبودن، و اینطور شد که باز بعد از چند غلت از هم دور افتادن.
این قطعهٔ گمشدهٔ مثلثگونهٔ ما خیلی غمگین بود. جاهای مختلفی رفت. بعضیها اصلاً نیمهٔ گمشده نداشتن و کامل بودن، بعضیها خیلی زیادی هم داشتن، و همینطور ناامیدی به سراغ اون اومد.
یکی از روزها یک دایرهای از اونجا داشت رد میشد. اون دایره یک قسمت کمی رو نداشت. البته تلاش کرده بود که خودش رو کامل بکنه و داشت کامل میشد. این قطعهٔ گمشدهٔ مثلثگونهٔ ما رفت پیش اون دایره و گفت: «میتونم با تو همراه بشم؟ با هم غلت بخوریم تا منم لذت غلت خوردن رو درک بکنم.» و اون دایره بهش یه نگاهی کرد و گفت: «چرا که نه. بیا، دستتو بده به من، به من بچسب و با هم غلت بخوریم.»
بعد از چند بار دوباره از هم جدا شدن. اون دایره یه نگاهی کرد به اون مثلث و گفت: «یه پیشنهاد برات دارم. بهجای اینکه اینقدر به دنبال دیگران باشی که به اونها بچسبی و هی بخوای غلت بخوری، یه راه دیگهای رو امتحان کن: خودت شروع کن به غلت خوردن، بدون کمک گرفتن. آرامآرام شروع کن به غلت خوردن روی دامنهٔ کوه.»
این توصیهٔ دایرهٔ داستان ما به قطعهٔ گمشدهٔ مثلث ما یک آن طلایی برای اون ساخت. اون خودش شروع کرد به غلت خوردن، و همینطور که غلت میخورد، صیقل خورد و آرامآرام تبدیل شد به یک دایرهٔ کوچک.
این یک درس بزرگ در زندگی ماست. ما در والدگری همیشه به دنبال اینیم که روی فرزندمون کار بکنیم. اما والد عزیز، در اولین قسمت والدکست این رو با شما به اشتراک گذاشتم که بیاییم از خودمون شروع کنیم؛ صیقل خوردن و غلت خوردن رو تمرین بکنیم. فرزند ما نمایی از وجود ماست. اگر از خودمون آغاز بکنیم، مسیر بهتری رو پیش رو خواهیم داشت. برای همهٔ شما بهترینها رو آرزو میکنم.



۲:۱۶
۱:۵۹
۰:۴۴


دکترای تخصصی مشاوره · پست دکترای هنر درمانی از اتریش
مشاورهٔ کودک و نوجوانهنردرمانیوالدگری
حضوریآنلاین
رویکرد درمانی: در جلسه بر پایهٔ رویکرد شناختیرفتاری (CBT) کار میکنم و از روانشناسی مثبتگرا و هنردرمانی هم کمک میگیرم؛ برای کودک، نقاشی و کار هنری راهی است برای گفتن آنچه هنوز در کلمه نمیگنجد.