

خودلمسی در کودکان یکی از رفتارهایی است که ممکن است والدین را نگران کند یا ندانند چگونه باید به آن واکنش نشان دهند. برخی والدین با مشاهده این رفتار، کودک را سرزنش میکنند؛ برخی نیز نگراناند که این رفتار حتماً نشانه اضطراب یا تجربهای نامناسب باشد.
بااینحال، یافتههای روانشناسی رشد نشان میدهند که لمس بدن و کنجکاوی درباره اندامهای بدن، بهویژه در سالهای اولیه کودکی، میتواند بخشی از رشد طبیعی باشد. در بسیاری از موارد، این رفتار با کنجکاوی بدنی، احساس آرامش یا عادت ارتباط دارد و بهتنهایی نشانه آزار جنسی یا اختلال روانشناختی نیست.
اگر رفتار بسیار مکرر است، بهآسانی تغییر جهت نمیدهد، در فعالیتهای روزانه اختلال ایجاد میکند، با درد یا آسیب همراه است یا کودک رفتارهای جنسی نامتناسب با سن نشان میدهد، ارزیابی تخصصی ضرورت دارد.
همچنین اگر کودک درباره تماس نامناسب، اجبار یا تجربهای آزاردهنده صحبت کرد، باید با آرامش به او گوش داد، از پرسشهای القایی و بازجویی پرهیز کرد و برای بررسی ایمن موضوع از متخصص کمک گرفت. خودلمسی بهتنهایی اثباتکننده آزار جنسی نیست، اما نشانههای همراه را نباید نادیده گرفت.
هدف والدین نباید ایجاد ترس یا شرم درباره بدن باشد؛ بلکه باید به کودک کمک کنند بدن خود را بشناسد، حریم خصوصی را یاد بگیرد و در صورت نیاز بتواند درباره تجربههای ناراحتکننده با یک بزرگسال امن صحبت کند.
اگر خودلمسی کودک مکرر، نگرانکننده یا همراه با تغییرات رفتاری است، ارجاع به یک روانشناس متخصص کودک و نوجوان میتواند به بررسی دقیق شرایط و انتخاب راهکار مناسب کمک کند.
کارشناس ارشد روانشناسی عمومی
مشاورهٔ کودک و نوجوانهنردرمانی
حضوریآنلاین
رویکرد درمانی: باور دارم راه ورود به دنیای کودکان بازی و نقاشی است و در جلسات از رویکرد شناختیرفتاری (CBT) و تکنیکهای هنردرمانی کمک میگیرم.
دکترای تخصصی مشاوره · پست دکترای هنر درمانی از اتریش
مشاورهٔ کودک و نوجوانهنردرمانیوالدگری
حضوریآنلاین
رویکرد درمانی: در جلسه بر پایهٔ رویکرد شناختیرفتاری (CBT) کار میکنم و از روانشناسی مثبتگرا و هنردرمانی هم کمک میگیرم؛ برای کودک، نقاشی و کار هنری راهی است برای گفتن آنچه هنوز در کلمه نمیگنجد.


